Deze maand is het honderd jaar geleden dat Billie “Lady Day” Holiday werdt geboren in Philadelphia. Holiday had, en dit is een understatement, een ongelukkige jeugd maar wist zich begin jaren dertig een plek te veroveren in diverse clubs in Harlem. Uit die tijd dateren ook de eerste plaatopnames voor Brunswick en Vocalion. In 1959 overleed Billie Holiday slechts 44 jaar oud. “Lady In Satin” zou de laatste langspeler zijn die tijdens haar leven werdt uitgebracht. Pas de laatste jaren mag “Lady In Satin” zich weer in hernieuwde belangstelling verheugen. Niet alleen was Billie’s stem er de laatste jaren flink op achteruitgegaan door enthousiast drank en drugsgebruik, ook de orkestratie door Ray Ellis kreeg het altijd zwaar te verduren.

Ik moet toegeven dat het lang heeft geduurd voor ik de stem van Billie Holiday begon te waarderen. Tempo en frasering mogen dan volgens alle Jazz kenners uniek zijn, het is echter niet zo eenvoudig om de schoonheid te ontdekken tussen de rafelranden door. En hoewel “Lady In Satin” bepaald niet haar beste werk is en Ray Ellis’s soms zuikerzoete arrangementen wel erg contrasteren met de doorleefde stem van Billie Holiday is dit album toch echt wel beter dan men ons wil laten geloven. Hoogtepunte: “I’m a fool to want you” en “You don’t know what love is”.

The official website of Billie Holiday