De Nederlandse ‘handelsgeest’ is (nog steeds) wereldberoemd. Als we één Nederlander moeten benoemen die de Nederlandse handelsgeest belichaamt dan was dat wel Dries van Kuijk. Deze zoon van Adam en Marie van Kuijk emigreerde in 1927 zonder de benodigde papieren naar de Verenigde Staten om daar als circuspromotor aan de slag te gaan. Dries herdoopte zichzelf in ‘Colonel’ Tom Parker en wist zich op te werken tot manager van Elvis Presley in 1955. Tom Parker was vooral een gewiekst ondernemer en wist zijn protegé uitstekend aan de man te brengen. In 1974 besloot Tom Parker om via een eigen label Boxcar Records een plaat van elvis uit te brengen waar RCA geen enkele zeggenschap over had: “Having Fun With Elvis On Stage”, enkel te koop tijdens concerten van The King.

Daar RCA het alleenrecht had op de zingende Elvis was “Having Fun..” een album waarop we slechts de pratende Elvis horen. Het album scoort onveranderd hoog op de lijstjes met de slechtste albums aller tijden ooit door een gerespecteerd artiest uitgebracht en moet meestal enkel Lou Reed’s “Metal Machine Music” voor zich dulden. Het is dan ook daadwerkelijk een ramp van een plaat. Zonder veel logica zijn introducties, terzijdes en slechte grappen bij elkaar geharkt. Er is één fragment waarop Elvis een en ander vertelt over het begin van zijn carrière dat daadwerkelijk de moeite waard is maar het leeuwendeel is ronduit verschrikkelijk. Verbijsterend is het dat RCA besloot “Having Fun” tot groot chagrijn van Elvis Presley zelf later alsnog als legitieme release uit te brengen (RCA CPM1-0818) maar de verzamelaar wil natuurlijk het liefst een origineel Boxcar Records exemplaar en is bereid om daarvoor wat extra budget te reserveren. Ik moet wel toegeven dat deze losse flodder uit de Elvis catalogus bij mij ongeveer net zo vaak op de draaitafel ligt als mijn exemplaar van Metal Machine Music.